Humor, compleet verzorgde humor

Vervolg: Andijk




Geschiedenis:

Revue Restant

Het Grote Optreden

Apart verder

Heiligerlee

Compleet verzorgde humor

Vrienden

Andijk

Optreden in Rotterdam

De zwarte O-jol

Scheiding

en voorts...

Helicopters boven het IJsselmeer


Verhalen:


Friesland

De Kraai

De Afsluitdijk



Cabaretteksten

Andijk

Helaas kon hij in de kop van Noord-Holland een baan krijgen, dat wil zeggen: jammer voor ons, zijn vrienden in Groningen. Hij had een gezin en het afhankelijk zijn van een uitkering vreet aan je op de lange duur. Hij was afgestudeerd Neerlandicus, had wel eens les gegeven, maar was ontslagen toen hij een klas leerlingen uit had gemaakt voor "kutkikkers". Ook had hij wel eens een werkervaringsplaats gehad in de sociale sector, maar nu kon hij een reguliere baan krijgen bij de gemeente Andijk. Jos en de zijnen vertrokken.

Ik herinner me nog dat hij mij in het prille begin, toen ze daar nog niet zoveel mensen kenden, vroeg om, vanwege de verjaardag van Margreet, naar Andijk te komen, omdat hij anders bang was dat het een wat stille verjaardag zou worden.
Wellicht vond hij het ook voor zichzelf prettiger dat er wat gezelschap was.

Echt gelukkig was hij niet in zijn kantoorbaan bij de gemeente al mocht hij graag jachtvergunningen afgeven, waar ik dan weer op tegen was.
Hij had de illusie dat hij met optreden op den duur misschien precies zoveel kon verdienen dat hij de helft minder zou kunnen werken. Ik was daar sceptisch over. De voorstellingen waren toch te bizar om een voldoende groot publiek te trekken. Het was meer laten we zeggen "literair" dan "cabaret". Al zei ik het niet, ik vond dat er toch wat tekortkomingen kleefden aan sommige van zijn optredens. Dat is trouwens altijd zo. Volmaakt is het nooit. Daarom bleef ik ook aandringen op een regisseur of een coach. Ik heb het idee dat hij me dat niet in dank afnam. Soms schreef ik een tekst voor hem met rijm en metrum. Ik vond dat niet absoluut noodzakelijk, maar zo deed ik dat nou eenmaal. Sinterklaasgedichten noemde Felicia het.

Maar plotseling toen hij toch weer eens in Winschoten optrad, zag ik een merkbare verbetering. Ik was zeer enthousiast. Het bleek dat iemand er zich mee had bemoeid en deze persoon had er verstand van en gevoel voor. Er was opeens een zekere afronding, sterkere opbouw en pointes. Dit was iemand die zich wat vaker bezighield  met theater en ook toneelstukken schreef. Dat was te merken. Ik ben zijn naam vergeten. Dat is jammer want ik heb veel waardering voor zijn werk.
Hij zorgde ook voor optredens zoals in Lelystad en Zwolle en ik raadde Jos aan hem de helft van de (weliswaar bescheiden) verdiensten te geven. Als blijk van waardering.
Jos vond dat geen goed idee. Hij verweet me nooit iets maar hij zou best eens gedacht kunnen hebben dat ik zijn capaciteiten niet op waarde wist te schatten. Maar dat was niet zo, denk ik. Ik had alleen zo mijn eigen ideeën omtrent het bouwen aan een carrière en vooruitkomen in de wereld.

Een goed plan was het wel om aan Cameretten mee te gaan doen, (heb ik hem dat nou aangeraden?), want daar deed hij toch plezierige contacten op zoals met name met Martin van Waardenberg (Waardenberg en de Jong, Klein Holland, Loenatik, Buurman Baasje (in Sesamstraat), Van Santen, Nieuwe Ouders, Gamma ["Dat ség ik"], etcetera), die daar een workshop begeleidde.
Niet lang daarna kwam ik Martin toevallig tegen in het Centraal Station in Rotterdam en zodra ik Jos zijn naam noemde barstte hij uit in enthousiasme.
Dat was toch wel iets die Jozef Paardekracht! Echt een te gekke kerel!
Ook als Van Waardenberg werd geïnterviewd en men hem vroeg naar zijn voorkeuren, dan noemde hij Jules Deelder en Joseph Paardekracht als de beste  cabaretiers van ons land. Vervolgens gingen de journalisten, nieuwsgierig geworden, Jos weer bellen waar of ze hem eens konden zien.
"Nou eh ... ja," zei Jos dan "...eh misschien over twee maanden weer eens in de Drommedaris of zo".

Ik was er altijd bij, of althans heel vaak. Zelfs bediende ik af en toe het licht, zo goed en zo kwaad als dat ging. Ook kreeg hij mentale en praktische steun van zijn vrienden Henk Kraayenzank en Rietje Bijlholt. Willibert was uit het zicht verdwenen, want een beetje in de war. Pas veel later deed hij weer eens mee, nadat Jos en ik hem in zijn nieuwe woonplaats Nijmegen hadden opgezocht. (Hij kreeg toen meteen van de Pers de meeste lof toegezwaaid trouwens). Hij werd opgevolgd door Cees van Dam een muziekleraar en oud-collega van mij uit Veendam. Vaak deed Jos het ook helemaal alleen, zichzelf begeleidend op de viool.
Er was zo hier en daar en nu en dan een optreden (Andijk, Enkhuizen, Hoorn, Schoonhoven en toch weer in Groningen, dit keer samen met Herman Finkers in de USVA, waarna Jacques d' A. er weer eens genadeloos op inhakte) 

Het hondje in de wasmachine

Zeg, dat heeft u toch ook wel gehoord van dat hondje in de wasmachine? Dat heeft een heel programma meegedraaid, Lagere School, MULO...
en toen het eruit werd gehaald zei het:"Ik.... U.... U...haten.

Nou dat vonden die mensen natuurlijk prachtig dus ze stopten het gelijk weer in de wasmachine en toen het er na een flink programma ik geloof een wolwasprogramma Feli hè? Ja, een wolwasprogramma, weer werd uitgehaald sprak het, bellen blazend, stervend:
IK HAAT U!

Lees verder >